پلت

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /پَلَت/

اسم

پلت (گیاهان)‎

1. درختی از تیره افراها که جزو تیره‌های نزدیک به گل سرخیان است و در سراسر جنگل‌های خزر وجود دارد. برگ‌هایش پنجه‌ای است؛ گندلاش، پلاس، ستام، پَله، بلس.
2. سفیدار شیردار.
3. پِلِتْ: در گویش گنابادی یعنی محتویات، آنچه درون چیزی است، داشته‌ها (این واژه معمولا به صورت مکمل واژه خلط و پلت بکار میرود).

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین