چادرنشین

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /چادُر/نِشین/

صفت مرکب

چادرنشین

1. صحرانشین، طوایفی که در یک جا ساکن نبوده، ییلاق و قشلاق میکنند. مفردِ چادرنشینان.
2. مردمان بیابان‌گرد، صحرانشین. ایلات، عشایر، کولی.

---

ترجمه
ایتالیایی: nomade انگلیسی: seminomad

منایع

• فرهنگ لغت معین