کاره

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پارسی باستان

آوایش[ویرایش]

  • [کاره]

قید[ویرایش]

کاره

  1. از اصطلاحات کتیبه‌بیستون در زمان داریوش هخامنشی به معنی مردم سلحشور یا جنگجویان تعبیر شده‌است‌.
    کاره در گویش بهاری به معنی محکم٬ ضربه محکم و امثال آن است.

ریشه شناسی ۳[ویرایش]

  • عربی
  1. ناخوش، ناپسند.
  2. پشتواره، بستة کوچک از هیزم و علف.
  3. (صفت نسبی): مستعد، لایق کار.
  4. صاحب شغل و مقام.

منابع[ویرایش]

––––

برگردان‌ها[ویرایش]