گرفتن

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • پهلوی

آوایش[ویرایش]

  • /گِرِفتَن/

Nuvola apps bookcase2.png مصدر فعل متعدی[ویرایش]

گرفتن

  1. با دست یا با وسیله‌ای چیزی یا کسی را نگهداشتن، دست یا وسیله‌ای را به چیزی یا کسی گیر دادن و آن را نگهداشتن. ستاندن به چنگ آوردن، دریافت کردن.

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  • پهلوی: garaftan، پارسی باستان: ریشه گْرَب(grab) (گرفتن)، ماده مضارع گَربایَ (garbāya)، اوستایی: ریشه گْرَب (-grab) (گرفتن، ستاندن)، ماده مضارع(-gәrәbaya)، از ایرانی باستان: ریشه (-grab) (گرفتن، نگه داشتن)، مشتق از هندواروپایی: ریشه (-ghrebh)/(-gherbh) با گسترش ريشه به صورت (-ghrebhā)

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ بزرگ سخن
  • فرهنگ لغت معین