آفتاب‌پرورده

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /آفتاب/پَروَرده/

صفت مفعولی

آفتاب‌پرورده

1. ویژگی آنچه در معرض تابش آفتاب، پرورده و به عمل آمده باشد.

   شرابی که آفتاب پرورده باشد، لطیف‌تر و زودگوارتر از همه شراب‌ها بُوَد.‌«خیام.

مترادف‌ها

• آفتاب، آفتاب دادن، آفتاب پریدن، آفتاب گرفتن، آفتاب خوردن، آفتاب چریدن، آفتاب سا، آفتاب شدن، آفتاب بالانس، آفتاب پرست، آفتاب به آفتاب، آفتاب پهن شدن، آفتاب بالا آمدن، آفتاب لب بام، آفتاب اندا

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن