آچاردن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /آچارْدَن/

مصدر فعل متعدی

آچاردن

1. (قدیم): بن مضارع آچار: اضافه کردن چاشنی و آچار به غذا، و به مجاز آمیختن. درهم آمیختن. چاشنی به خوراک زدن.
2. به لفظ آچاريدن هم آمده: چاشنی و آچار بطعام زدن، چاشنی زدن.

منابع

• لغت‌نامه دهخدا/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن