الف

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

گونه‌های دیگر نوشتاری[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [اَ/لِف]

اسم[ویرایش]

الف

  1. نخستین حرف از الفبای فارسی، و در حساب ابجد نماینده عدد ۱ است.
  2. هِزار، هزاره
  3. اَلِفْ :(alef) در گویش گنابادی یعنی تکه ، قطعه جدا شده از میوه هایی چون خربزه و هندوانه ، قاچ.

عربی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. الف.
  2. جمع: آلاف، الوف.

مصدر لازم[ویرایش]

(اِ یا اَ)

  1. خو گرفتن، انس گرفتن.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]