امر

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اَمر/

اسم

امر

1. از موضع برتر خواستن از کسی که کاری انجام دهد؛ خواستن مافوق از زیردست که کاری انجام دهد. حکم، دستور، فرمان دادن. مفردِ اوامر.

کنایه

1. امر و نهی کردن کنایه از: کسی را به اطاعت از خود واداشتن.

واژه‌های مشتق شده

• امری، وجه‌ امری، امر خیر، امر و نهی، امر به معروف،

---

منابع

• فرهنگ لغت معین/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ فشرده انگلیسی به فارسی