اِ

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

گونه‌های دیگر نوشتاری[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

Nuvola apps bookcase2.png واکه[ویرایش]

اِ

  1. در آغاز کلمه، نشانه همخوان همزه است که با یکی از واکه‌های کوتاه تلفظ می‌شود مانند: اَبر، اِسم، و اُردک. در وسط و آخر کلمه، نشانه واکه بلند است مانند دارآ، یا کرسی همزه، مانند مسأله، و منشأ.
  2. در گویش گنابادی ای، اوای، آخ، اِیْ.

واژه‌های وابسته[ویرایش]

کسره ––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]