پرش به محتوا

اِ

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

گونه‌های دیگر نوشتاری

[ویرایش]

ریشه شناسی

[ویرایش]

آوایش

[ویرایش]

واکه

[ویرایش]

اِ

  1. در آغاز کلمه، نشانه همخوان همزه است که با یکی از واکه‌های کوتاه تلفظ می‌شود مانند: اَبر، اِسم، و اُردک. در وسط و آخر کلمه، نشانه واکه بلند است مانند دارآ، یا کرسی همزه، مانند مسأله، و منشأ.
  2. در گویش گنابادی ای، اوای، آخ، اِیْ.

واژه‌های وابسته

[ویرایش]

کسره ––––

برگردان‌ها

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]