پرش به محتوا

ا

از ویکی‌واژه

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • فارسی

آوایش[ویرایش]

  • /اَ/

حرف[ویرایش]

ا

  1. نخستین حرف از الفبای فارسی؛ الف. در حساب ابجد نماینده عدد یک۱ است.
  2. در آغاز کلمه، نشانه همخوان همزه است که با یکی از واکه‌های کوتاه تلفظ می‌شود، مانند: ابر، اسم و اردک. در وسط و آخر کلمه، نشانه واکه بلند است؛ مانند: دارا یا کرسی همزه مانند: مسأله و منشأ.
  3. حرف باصدای «زبر» از نخستین حرف الفبای زبان پارسی.
  4. (پیشوند): برای نفی کردن به کار میرود. «امرداد».

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

ریشه‌شناسی۲[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • انگلیسی

حرف[ویرایش]

a

  1. [[<!]] و

A-, an-, from O.Pers./Av. negation prefix

  1. appearing before consonants and vowels respectively.
  2. A couple of examples in Mod.Pers.:

amordâd "immortality, name of the fifth month in the Iranian calendar," anušé; "fortunate, happy," anirani "non Iranian," âhu "vice, defect," âsoqdé "unburnt, half-burnt wood."

Bi- privative prefix, from Mid.Pers. abi-, O.Pers. *apaiy-, Av. apa-.

Nâ- negation prefix "not, no," Mid.Pers. ne, O.Pers. naiy, Av. na-, (particle of negation noit)

, Skt. na-, (ned)

, Gk. né- "not," L. ne-, in-, un-, PIE *ne-.

Abbreviations and symbols

Transliteration of Persian characters