بهشت

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(بِ هِ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

بهشت

  1. جایی خوش آب وهوا و سرسبز و خرم و سرشار از خوبی‌ها و لذت‌ها که پاداش پس از مرگ است، فردوس، جنت، مینو، خلد.
  2. تلفظ کهن و باستانی آن بی هِی شت یعنی مکان سرسبزی که محصور شده باشد، باغچه ای پر از میوه. کلمهٔ منشعب شده از آن اردیبهشت، ماه دوم سال است. در این ماه طبیعت جامعی نو به تن کرده و همانند بهشت است. واژه های کهن مضامین بسیار ساده و ابتدایی دارند مانند همین واژهٔ بهشت، در اصل کنایه از پرّاندن پرندگان از شاخه‌های پر از شکوفه است.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

کلمات مرتبط[ویرایش]

ایتالیایی

اسم[ویرایش]

paradiso

انگلیسی
zion