بیگ

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • آذری

آوایش[ویرایش]

  • [بِیگ]

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

بیگ

  1. (دیوانی): از قرن پنجم هجری‌قمری به بعد، عنوانی مخصوص امیران، سران قبایل، یا هر آنکه مقامی بزرگ بوده است.
    بیگ در سه زبان ترکی، فارسی و عربی به انحای مختلف از هند و پاکستان گرفته تا شمال افریقا را درنوردیده است.

ترکی[ویرایش]

Nuvola apps bookcase2.png صفت[ویرایش]

  1. بزرگ، آقا، قوی.
  2. لقب گونه ای است که در آخر اسم مردان درآيد: علی‌بیگ، حسن‌بیگ،
  3. شخص بزرگ و امير. (فرهنگ نظام).
  4. امير. (غياث).
  5. امير و شاهزاده.
  6. پسران پاشا.
  7. ناخدايان .
  8. مامورين خارجی: ايلچی‌بيگ. ترجمان‌بيگ.
  9. حکمران تونس: بای.
  10. نايب السلطنه الجزاير.
  11. والی الجزاير.
  12. رؤسای کُرد، گاهی به اين عنوان خوانده ميشده‌اند. آنکه در مقام از خان خردتر است.

دشتی[ویرایش]

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

  1. عروس، عروسک.

واژه‌های مشتق شده[ویرایش]

مترادف‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]