تبستغ

فارسی

ریشه شناسی

• ایرانی

آوایش

• [تَبَسْتُغ]

صفت

تبستغ

1. فصیح.

   مردم فصیح و تیززبان را گویند یعنی مردمی که تند و تیز حرف زنند.

مثال

1. گشتم از یمن مدحت شه دین -- در سخن بس تبستغ و شیوا (منجیک)