تقیه

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

گونه‌های دیگر نوشتاری[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • عربی

آوایش[ویرایش]

  • /تَقیِّه/

Nuvola apps bookcase2.png اسم مصدر[ویرایش]

تقیه

  1. پرهیز کردن.
  2. خودداری از آشکار کردن مذهب خویش برای حفظ جان.

زبان دیگر[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • بهاری

آوایش[ویرایش]

  • /تِغ/ئیه/

Nuvola apps bookcase2.png قید[ویرایش]

تغیه

  1. بوی تیغ، بوی خون، بوی شمشیر، احتمال قتل‌.
    تغیه ممکن است از دو کلمه تِغ - ئیه شکل گرفته باشد و تِغ همان تیغ‌تیز یا شمشیر است؛ که احتمال درآمدن آن از غلاف، توسط مامور خلیفه بستگی به اعتراف بعدی مظنون دارد.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین