تو

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(تُ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

ضمیر[ویرایش]

  1. ضمیر شخصی منفصل دوم شخص مفرد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

لک رفتن (~. رَ تَ)

ضمیر دوم شخص مفرد. ضمیر مخاطب محاوره‌ای

برگردان‌ها[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

گویش ایرانیسمپا: to" گویش دری و تاجیکی ‌‌سمپا: tu"

مصدر لازم[ویرایش]

  1. پر ریختن مرغ در فصل معینی از سال.
  2. مجازاً دمق شدن.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

لب رفتن (~. رَ تَ)

  1. مأیوس شدن، دمق شدن.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(تَ یا تُ)

اسم[ویرایش]

  1. تابش، فروغ، حرارت.
  2. تاب، پیچ.
  3. برکه، تالاب.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  1. اندرون، درون چیزی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  1. توی. توه: پرده.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین


آوایش[ویرایش]

  1. تُ

صفت[ویرایش]

درون، داخل

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

قید[ویرایش]

dentro

ضمیر[ویرایش]

tu

انگلیسی
thou