دا

فارسی

مادر (واژه پهلوی که امروزه فقط در لری بکار می‌ره) و پسوند نامگزاری (بویژه نام دختر) و نیز ساخت واژه‌های مثبت

در فرس هخامنشی و اوستا ریشه ای است به معنی دادن و آفریدن و ساختن و بخشیدن و آن در «دادن » فارسی آمده است . (از فرهنگ ایران باستان پورداود ج 1 ص 57 و 71 و 74).

مشتقات پسوندی نامهای خاص

راهنما

همه نام دختر هستند یا نام دختر نیز هستند بجز موارد زیر:

(ج): نام پیشنهادی جاوید اشترانی در دائرةالمعارف جاوید برای دختر.

(پ‌پ): نام پیشنهادی منبع فوق‌الذکر برای پسر

(ن): نام دختر نیست.

آژدا
آیدا
الدا(ج)
ایزولدا
ایلدا(ج)
بودا(ن)
بهدا(پ‌پ)
پاندان)
ژاندا(ج)
ژلدا(ج)
ژیلدا(ج)
شازدا(پ‌پ)
شایدا(پ‌پ)
شبدا(ج)
شهدا(پ‌پ)
شیدا
شیلدا(ج)
گیسدا(ج)
گیلدا
لیدا
لیندا
ماتیلدا
ماندا(ج)
مانیلدا(ج)
مزدا(ن)
مهدا(ج)
نازدا(ج)
ندا
نلدا
نیلدا(ج)
ویدا
هلدا
هوردا(پ‌پ)
هوندا(ن)
هیلدا
یلدا

سایر مشتقات

پیدا
دالکه
فردا

منابع

فرهنگنامه زبانِ ایرانیِ کهن
فرهنگِ واژه‌هایِ اوستا
لغت‌نامه دهخدا
دائرةالمعارف جاوید (در مشتقات)