دنور

فارسی

ریشه‌ لغت

• پهلوی

آوایش

• /دُنوَر/

اسم‌خاص

دنور

1. یکی از چهار کشور برزگ جهان باستان بزعم شاهنامه، که ممکن است مرکز آن هندوان باشد. دنبر.

   کنون هر کِ او هست پاکیزه رای/ ز قنّوج وز دنور و مرغ و مای. «فردوسی»

منابع

• شاهنامه: ISBN 964-5566-35-5