دو
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /دو/
اسم
[ویرایش]
دِو
- (ریاضی): عدد اصلی یک به اضافه یک.
- شماره بیشنر از یک و کمتر از سه.
صفت
[ویرایش]- دارای این تعداد.
- دو در گویش گنابادی یعنی در، در آن، آن یکی، اون، آن، دفعه به.
همسان نوشتها
[ویرایش]
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین