دوشیز

فارسی

ریشه‌ لغت

• بهاری

آوایش

• /دوش/ایز/

قید

دوشیز

1. مضارعِ عمل دوشیزه در زبان معیار باستان.
2. اشتقاق یافته از کلمه دوش و معنی باستانی آن یعنی بیافتید.

   دوشیز به دو بخش دوش - ایز قابل تجزیه است و مفهوم از بخش دوم آن رد پا یا اثر پایِ بجا مانده از کسی یا جانوری.

منابع

• فرهنگ شمس