رضا

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

رِ

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

(اسم مصدر)

  1. خشنودی؛ خوش‌دلی.
  2. (تصوف) یکی از مراحل سلوک که سالک در آن هر حادثه‌ای را نتیجۀ مشیت الهی می‌بیند.

صفت[ویرایش]

  1. [عامیانه] خشنود.
  2. (تصوف) یکی از مراحل سلوک که سالک در آن هر حادثه‌ای را نتیجۀ مشیت الهی می‌بیند.

عربی‌[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. خشنودی، رضایت، خرسندی