ش

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آویش[ویرایش]

  • [شِ]

حرف[ویرایش]

شین

  1. شین، حرف شانزدهم از الفبای فارسی برابر با عدد ۳۰۰ در حساب ابجد.
    پسوند ش و آش ویژه زبان کاسی است.

پهلوی[ویرایش]

ضمیر[ویرایش]

  1. ضمیر شخصی n متصل سوم شخص مفرد.

استعاره[ویرایش]

  1. به صورت مفعولی: «دادش».
  2. به صورت فاعلی: «گفتش».
  3. به صورت اضافی: «خانه اش».

پسوند[ویرایش]

  1. این نشانه به بن مضارع می‌پیوندد و معنای اسم مصدر می‌دهد: آفرینش، پرورش، آموزش.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین