ش

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

ضمیر[ویرایش]

  1. ضمیر شخصی n متصل سوم شخص مفرد

استعاره[ویرایش]

  1. به صورت مفعولی: «دادش».
  2. به صورت فاعلی: «گفتش».
  3. به صورت اضافی: «خانه اش».

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

ریشه‌شناسی[ویرایش]

پسوند[ویرایش]

  1. این نشانه به بن مضارع می‌پیوندد و معنای اسم مصدر می‌دهد: آفرینش، پرورش، آموزش.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  1. حرف شانزدهم از الفبای فارسی برابر با عدد ۳۰۰ در حساب ابجد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین