پرش به محتوا

شم زبانی

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]
  • فارسی

آوایش

[ویرایش]
  • /شَمّ/زَبانی/

اسم مرکب

[ویرایش]

شم‌زبانی

  1. (زبانشناسی): تصور ذهنی اهل زبان از دستور و کارکرد زبان، یا توان هر فرد از اهل‌زبان برای درک و دریافت تمایزهای موجود در عناصر زبان که به‌مرور زمان به‌صورت ملکه نفسانی درمی‌آید.
  2. (قدیم): درک کردن آن، چیزی از آن دریافتن.
    از خویشتن آزاد زی از هر بلایی شاد زی/ هرجا که باشی راد زی چون یافتی از عشق شم

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن