شیخ

فارسی

در اسلام عالِم علمای دینی. عالِم شیعه، رئیس طایف. مرد پیر، مرشد. مفردِ شیوخ.
مَی خور که شیخ و‌ حافظ و‌ مفتی و محتسب/ چون نیک بنگری جمله تزویر می‌کنند. «حافظ»
در گویش نیشابوری مرد روحانی و عالم دینی مسلمان. آخوند. اطلاق کلی بر پیری که زیاد می‌داند متدین است و عمامه (دستار) بر سر دارد.

ترجمه
ایتالیایی: sceicco انگلیسی: patriarch hierarch sheikhdom sheikh sheikdom sheik presbyter elder doyen