محل

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(مَ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

مصدر لازم[ویرایش]

  1. خشک سال رسیدن زمین را، قحط زده شدن.
  2. سعایت کردن نزد سلطان.

مصدر متعدی[ویرایش]

  1. رنج دادن کسی را به سعایت.

(اِم

صفت[ویرایش]

  1. خشک سالی، قحط.
  1. مرد بی خبر و بی فایده.

اسم[ویرایش]

  1. مکر، فریب.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(مُ حِ لّ)

  1. از حرم بیرون آینده.
  2. مرد شکنندة حرمت حرام.
  3. مردی که هیچ بر عهدة خود ندارد.
  4. مردی که ماه حرام یا امر حرام را حرمت ننهد.
  5. گوسفند که چون گیاه بهار بخورد شیر فرود آرد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(مَ حَ لّ)

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. جا، مکان.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

عربی[ویرایش]

(اِ

ایتالیایی

اسم[ویرایش]

locale

sede

اسم[ویرایش]

posto

انگلیسی
whereabout