نس

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

گونه‌های دیگر نوشتاری[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • نیاهندوایرانی

آوایش[ویرایش]

  • /نَس/

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

نس

  1. نس در گویش بهاری همان نحس در زبان فارسی است.
    آنچه در قرآن‌کریم نص شناخته شده در واقع به معنی نحس و بدشگون است نه صریح و آشکار.

ریشه شناسی ۲[ویرایش]

نِس

  1. نِسْ در گویش گنابادی یعنی نیست، تمام شده است، وجود ندارد.
  2. پوز، گرداگرد دهان.

واژه‌های مشتق شده[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین