کَر

فارسی

گونه‌های دیگر نوشتاری

• کر

ریشه لغت

• نیاهندوایرانی

آوایش

• /کَر/

صفت

کَر

1. ناشنوا، آنکه به علت نقص در گوش اصوات را نمی‌شنود.

   کَر ، کِر، کُر سه نوشتار واحد هستند ولی بواسطه فتحه، کسره، و ضمه در زبان معیار باستان مفاهیم مختلف دارند.

واژه‌های مشتق شده

• کرامت

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن