گر

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: گَر

آوایش

• /گر/

اسم

گَر

1. مخفف اگر.
2. به آخر اسم پیوندد و صفت فاعلی سازد مانند کارگر، بیدادگر.
3. به آخر اسم ذات پیوندد و صیغه شغل سازد مانند آهنگ ، درودگر.
4. گُر: در گویش گنابادی یعنی زبانه کشیدن آتش ، مشتعل شدن هیزم ، گرما و داغی در اعضای بدن ، درد موضعی ، آتش
5. گِرْ: در گویش گنابادی یعنی گوز ، حرف بی حساب ، وراجی کردن
6. به زبان پهلوی: از بیماری‌های پوستی که باعث خارش و سوزش پوست بدن می‌شود.

اسم

گُر

1. (عامیانه)‎: شعله، زبانه آتش. کوه.
2. گُر: در گویش گنابادی بسته به محل و فضای بکاربردن واژه دارای معانی قبر و گور، جایی و مکانی و گاو میباشد.
3. گِر: در گویش گنابادی یعنی حرف، سخن، کلام، بحث.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین