فارسی

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

فارسی[ویرایش]

(ص نسب.)

  1. پارسی، ایرانی.
  2. زبان مردم ایران. ؛ ~ امروز فارسی رایج زمان حال. ؛ ~ باستان زبان دوره هخامنشیان. ؛~ دَری زبان سده‌های سوم تا ششم هجری و زبان رایج افغانستان. ؛ ~ میانه زبان فارسی دوره اشکانی و ساسانی.
  3. نوعی بُرش چوب يا آهن در درودگری (نجاری)
  4. و آهنگری

ریشه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
همچنین ببینید فارسي

شمارش کلمه شمارش انسان در زبان فارسی

آوایش[ویرایش]

[fɒːɾˈsiː]

اسم[ویرایش]

  1. فارسی
  1. پارسی. زبان فارسی، که شامل سه زبان است: پارسی باستان، پارسی میانه (پهلوی و اشکانی)

، و پارسی نو (فارسی جدید) (فارسی پس از اسلام)

  1. ، و چون مطلقاً فارسی گویند، منظور زبان اخیر است.

واژه‌های وابسته[ویرایش]

خط فارسی

  1. فارسی
  1. منسوب به فارس که فارسیان و ممالک آنها باشد. معرب پارسی.
  2. ایرانی. فارس. عجم.
  3. زردشتی، مخصوصاً زردشتی مقیم هند. به‌دین.
  4. یکی از مردم فارس.

واژه‌های وابسته[ویرایش]

تمر فارسی

برگردان‌ها[ویرایش]


  1. ----

اردو[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. فارسی
  1. زبان فارسی

صفت[ویرایش]

  1. فارسی
  1. فارسی
انگلیسی
persian