آخور

فارسی

ریشه شناسی

• فارسی

آوایش

• /آخور/

اسم

آخور

1. جایی طاقچه مانند و گِرد معمولا در دیوار طویله و آغل، و مانند آنها، برای خوراک دادن به چهارپایان. آخُر. . اصطبل، طویله، حوضچه.

   اسب را به طویله برده به آخور بستیم. «جمال‌زاده»

ریشه شناسی ۲

اِوخور

1. آخور در زبان معیار باستان به صورت اِوخور تلفظ می‌شده و معنی درست آن، آبخور یا آبشخور بوده است.

ترجمه
آذری: axur / آخور چغتای: [script needed] (axor) هندوستانی: هندی: आख़ोर (āxor) اردو: آخور (āxor) ترکی عثمانی: آخور آلبانیایی: ahur بلغاری: яхъ̀р (jahǎ̀r) تاتاری کریمه: ahır یونانی: αχούρι (achoúri) صربی-کرواتی: ахар / ahar ترکی استانبولی: ahır, (لهجه‌ای) ahor, ahar انگلیسی:manger,crib

منابع

• فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن
• )kwr” در پروژه فرهنگ آرامی کالج عبری
• "آخور" در لغتنامه دهخدا.
• آچارئان، هراچئیان(۱۹۷۱)، فرهنگ ارمنی- ارمنی, دانشگاه ایروان، ախոռ، page 99a