پرش به محتوا

اباحت

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه لغت

عربی

آوایش

/اِباحَت/

اسم مصدر

اباحت (فقه)‎

مخیر بودن شخص مکلٌف برای انجام یا ترک ویزی. اباحة.
مباح بودن، حلال کردن، روا دانستن.
اعتقاد به جایز دانستن چیزی که انجام آن در شرع حرام است.
به تکلیف اعتقادی نداشتن و انجام محّرمات را جایز دانستن.

کهن واژه

اباحت ممکن است به دو یا سه بخش اَبا - حت یا اَ - با - حت قابل تجزیه باشد؛ که احتمالا حت در زبان عربی بجای عت جایگزین شده و مفهوم کلی از آن توجه مخاطب به سوم شخص مفرد یعنی انسانی بوده است.

برگردان‌ها

منابع

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=اباحت&oldid=897902»