اکوان

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌ لغت[ویرایش]

  • عربی

آوایش[ویرایش]

  • /اَکوان/

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

اکوان

  1. جمع کون؛ هستی‌ها.
  2. در شاهنامه نام دیوی تحت عنوان اکوان دیو.
    به مَی رستم آن داستان برگشاد.....وز اکوان همی کرد بر شاه یاد (شاهنامه)

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین