تابستان

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

(بِ)

اسم مرکب[ویرایش]

  1. دومین فصل سال، فصل گرما، صیف.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

اسم[ویرایش]

  1. تابستان
  2. دومین فصل سال. مرکب است از تاب و ستان (پسوند)
  1. بمعنی زمان تابش وفصل گرما، یکی از چهار فصل سال بین بهار و پائیز. هر گاه که آفتاب به اول سرطان رسد تا باول میزان تابستان باشد. موسم گرما را گویند. سپید بر. صیف.

آوایش[ویرایش]

‍‍

برگردان‌ها[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. |+فصل‌ها
  2. |-

! بهار !! تابستان !! پاییز !! زمستان

  1. |}
ایتالیایی

اسم[ویرایش]

estate

انگلیسی
summery