د

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [دِ]

حرف[ویرایش]

د

  1. دال، دهمین حرف از الفبای فارسی، در حساب ابجد نماینده عدد ۴ است.
  2. (نجوم): در جدول تقویم کواکب نشانه برج اسد (شیر) و علامت عطارد است.
  3. دِ :(de) در گویش گنابادی یعنی در (حرف اضافه)

قید[ویرایش]

(عا.)

  1. برای تأکید قبل یا بعد از فعل امر درآید: دِ برو، دِ زود باش، نزن دِ.

( د)

  1. :اگر به صورتت و یا تعجب از عمل طرف مقابل است.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]