درشمندگی

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

در - شم - نده - گی

  1. توانایی محلول یا لایه‌ای از ماده در جذب تابش. به سخنی دیگر نسبت شدت نور تابیده بر محلول به شدت نور گذر کرده از آن در مقیاس لگاریتمی.

آوایش[ویرایش]

  • /درشَمَندِگی/؛ SAMPA: /"darSamandegi

نویسه گردانی[ویرایش]

برگردان‌ها[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

درشمیدن

واژه‌های وابسته[ویرایش]

درشمیدنی، درشمنده، درشمگر، درشم، باند درشمی، همگر درشم، خم درشم، آرنگ درشم، خطهای درشمی، میغ درشمی، بیناب درشمی، درشمایی، وابر درشمایی

بن مایه (مرجع[ویرایش]

حیدری ملایری، م. فرهنگ ریشه شناختی اخترشناسی و اخترفیزیک، ۲۰۰۵