شایوار

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

گونه‌های دیگر نوشتاری[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • نیاهندوایرانی

آوایش[ویرایش]

  • /شایه/وار/

Nuvola apps bookcase2.png اسم مرکب[ویرایش]

شایوار

  1. اصطلاحی منسوخ شده و از یادها رفته، ظاهراً در زبان معیار باستان به معنی «صاحب دارد» بوده.
    شایوار ممکن است از دو بخش شایه - وار شکل گرفته باشد، و استنباط کلی از آن به معنی شاه دارد، صاحب دارد، است.[۱]

مترادف‌ها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. شایوار، زمانی صرف می‌شده که در شهریور ماه بخواهی از باغ یا باغچه و مزرعه کسی، میوه‌ای بدون اجازه بچینی ابراز می‌شد، یعنی مراقب باش اینجا شاه یا صاحب دارد.