شیرین

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • فارسی

آوایش[ویرایش]

  • /شیرِین/

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

شیرین

  1. از اسامی زنانه ایرانی.

Nuvola apps bookcase2.png صفت نسبی[ویرایش]

  1. منسوب به شیر، مقابلِ تلخ دارای مزه مطبوع، و گوارا.
  2. (مجاز): زیبا، خوش‌سخن، دوست‌داشتنی؛ خوشایند: ◻︎ مگر از هیئت شیرین تو می‌رفت حدیثی / نیشکر گفت کمر بسته‌ام اینک به غلامی (سعدی۳: ۹۰۰).
  3. (مجاز): عزیز: ◻︎ میازار موری که دانه‌کش است / که جان دارد و جان شیرین خوش است (فردوسی۲: ۱/۱۰۰).

Nuvola apps bookcase2.png قید[ویرایش]

  1. (مجاز): یقینا؛ حتما: شیرین پنجاه سال داشت.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین