قاندیل
فارسی
[ویرایش]
ریشه لغت
[ویرایش]- دهششده به عربی: قندیل
آوایش
[ویرایش]- /قان/دیل/
اسم مرکب بهاری
[ویرایش]
قاندیل
- زبان التماس، زبان التماس همراه با عجز و لابه و ترس. افعی قربان.
- قاندیل ممکن است در زبان معیار باستان به دو بخش قان - دیل قابل تجزیه باشد، و مفهوم کلی از آن در دوران باستان یعنی تهدید به قتل با تیر، اما گاهی التماس شدید با عجز و لابه هم از آن استنباط میگردد.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ شمس