قله

فارسی

گونه‌های دیگر نوشتاری

• غله

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: قلله

آوایش

• /قُلّه/

اسم

قله

1. (علوم‌زمین)‎: رأس کوه یا تپه، بالاترین بخش کوه. سنگ بزرگ و یک تکه که از کوه جدا شده باشد.

   واژه استقلال ریشه این واژه قل است که با قله یا کله و کلاه هم، هم خانواده است یعنی واژه ریشهای انی دارد که عربی نما شده است، دست کم هفتاد در واژه‌های عربی، ریشه ایرانی دارند.

اسم

قُلُِه

1. (جانوران)‎: اسبی که رنگش مایل به زردی باشد.
2. واحد اندازه‌گیری آب روان در بعضی نواحی ایران.
3. سبوی بزرگ.

واژه‌های مشتق شده

• قلّه، قله‌بُر

منابع

• فرهنگ سخن بزرگ، فرهنگ لغت معین