ودا

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [و/دا]

Nuvola apps bookcase2.png ودا[ویرایش]

وِدا

  1. ودا ممکن است با وداع زبان فارسی در تلفظ همسان بوده باشد.

ریشه شناسی۲[ویرایش]

وَدا

  1. علامت مفرد وداها، نام کتابی به زبان سانسکریت متعلق به آریاییان هندوستان.
  2. به معنی بِدِ دیگه به زبان فارسی در گویش بهاری.
    ودا از دو بخش و - دا تشکیل شده که وَ علامت دادن در مقابل گرفتن است، دا پسوند احترام‌آمیز در اسم‌های مردانه مانند اکبردا، اصغردا و نظایر آن. دا گاهی موارد مانند ودا، نشانه ندا است و در آخر حرف می‌آید مانند هَدا یعنی آره دیگه.
ریشه شناسی۳[ویرایش]

وَداْ

  1. در گویش گنابادی یعنی دادن، پس دادن، برگشت دادن، بخشش کردن، همخوابگی کردن.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]