احرام

فارسی

لباس سپید احرام

ریشه لغت

• عربی

ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ احرام دارد

آوایش

• /اِحْرام/

اسم مصدر

احرام (فقه)‎

1. بر خود حرام کردنِ بعضی چیزها (مانند استفاده از عطر) به منظور برگزاری مراسم حج. آهنگ حج کردن، در حرم درآمدن.
2. (مجاز): دو قطعه پارچه سفید دوخته نشده که در هنگام اعمال حج، یکی را مانند لُنگ بر کمر می‌بندند و دیگری را بر دوش می‌اندازند. جمع حَرَمْ، و حریم.

کهن‌واژه

1. احرام ممکن است در زبان معیار باستان به دو صورت قابل تجزیه باشد؛ نخست اَ - حرام و دیگری اِح - رام؛ بیتی از شاهنامه راجع به احرام کیکاووس و کیخسرو:
2. نشستند با باژ هر دو بر اسپ/ دوان تا سوی خان آذرگشسپ/ پر از بیم دل یک به یک پر امید/ برفتند با جامه‌های سپید. «فردوسی»

واژه‌های مشتق شده

• احرامی، احرام گاه، احرام شکن، احرام گرفتن، احرام آوردن، احرام بستن

---

ترجمه
انگلیسی: ihram

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس