انسان

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

اِ

ریشه‌شناسی[ویرایش]

در فارسی به معنی مفرد یک تن از مردمان است که ریشه در زبان اوستایی دارد و از واژه اوستایی انیسان به معنی داستان فراموش شده گرفته شده است در عربی برگرفته شده از نسیان به معنی کسی که فراموش میکند و هم از واژه انس به معنی کسی که انس یافته است میباشد که اصل این واژه در فارسی از زبان اوستایی و در عربی از زبان آشوری میباشد

اسم[ویرایش]

  1. مردم مفرد مردمان، آدمیزاد، آدمی، انس، بشر، آدم، ناس.
  2. (زیست‌شناسی) جانداری از راست پستانداران با ده انگشت کارساز، که روی دو پا راه می‌رود و به سبب داشتن مغز پیشرفته قادر به سخن گفتن و اندیشیدن است.
  3. شخص؛ فرد.

جمع[ویرایش]

  1. انسانها و ناس و آناس.

برگردان‌ها[ویرایش]

صفت[ویرایش]

  1. خوب و پایبند به اصول اخلاقی.

اسم خاص[ویرایش]

  1. هفتاد‌وششمین سوره قرآن کریم، مدنی، دارای ۳۱ آیه؛ دهر؛ ابرار؛ هل‌اتی.