خشایثه

فارسی

ریشه لغت

• زبان معیار باستان

آوایش

• /خِش/آیه/ثِه/

اسم خاص

خشایثه

1. عنوانی بجای شاه‌شاهان و شاهنشاه در دنیای باستان و لقب داریوش بزرگ. خشایه‌ثه.

   خشایثه ممکن است به سه کلمه خِش - آیه - ثه قابل تجزیه باشد و مراد از آن مرد شادی‌ها و مانند آن است.

مترادف‌ها

• خشایثی، خشاثره، خشاتره، خشایار، خشایارشا، خشایارشاه

منابع

• جهانداری داریوش بزرگ ISBN 978-964-9998-43-5