رد
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: رَد
آوایش
[ویرایش]- /رَد/
اسم
[ویرایش]
رد
- اثر پا، نشانه قدم.
- در گویش گنابادی یعنی دست به دست دادن به نفر کناری، پس دادن، برگشت، نشان، علامت باقی مانده، دادن، عبور، رفتن، نفهمیدن.
صفت
[ویرایش] مصدر متعدی
[ویرایش]رَدّ
- عربی: پس دادن، بازگردانیدن.
| *رد: پهلوی به دیسه rad / 'lt که آن نیز برگرفته از واژه اوستایی ratu است. از ریشه پیش-هندواروپایی (PIE) :*h₂er- به معنای همبستگی و پیوستگی. همریشه با واژگان دیگر زبانهای هندواروپایی: | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
| *ترجمهها | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
منابع
[ویرایش]- فرهنگ لغت معین