سند

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(سَ نَ)

فارسی[ویرایش]

سِنْد :(send) در گویش گنابادی یعنی حرامزاده ، ولد زنا ، کودکان متولد از رابطه خارج از چهارچوب زناشویی رسمی در آیین گبری را میگفته اند.


ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. چیزی که به آن اعتماد کنند.
  2. نوشته، مدرک ؛

جمع[ویرایش]

  1. اسناد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(س)

  1. بچه‌ای که از سر راه بردارند، حرامزاده.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

اسم[ویرایش]

  1. سند
  2. مدرک
  3. بنچاق

آوایش[ویرایش]

[sænæd]، /سَنَد/

برگردان‌ها[ویرایش]

تصویر:Nuvola apps bookcase2.png|30px]] [[اسم خاص

  1. سند
  2. رود بزرگی که از دره‌ی میان هیمالیا و قره‌قورم سرچشمه می‌گیرد و از دره‌ی تاریخی میان هند و افغانستان می‌گذرد و به دریای عمان می‌ریزد.

آوایش[ویرایش]

[send]، /سِند/

جستجو در ویکی‌پدیا ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ سند دارد
ایتالیایی

اسم[ویرایش]

documento

انگلیسی
writ