فرهاد
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- پارسی میانه (پهلوی)
آوایش
[ویرایش]- /فَرهاد/
اسم
[ویرایش]
فرهاد (نامباستانی)
- فرهاد نامی رایج برای مردان ایرانی است که از زمان اشکانیان استفاده میشده و اولین بار برای شاهان اشکانی در حدود ۱۷۰ قبل از میلاد ثبت شده است.[۱]
- در کُردی این نام، نامی ترکیبی و ترکیبی از دو واژه فره و هات میباشد که فره به معنی زیاد و بسیار است.
- به معنی اقبال و شانس که مجموعا معنی خوش شانس و خوش اقبال را افاده می کند .
- (ادبی): یکی از شخصیتهای کتاب خسرو و شیرین نظامی است که عاشق شیرین، دختر شاه ارمنستان میشود و جان خود را بر سر این عشق میبازد.
کهنواژه
[ویرایش]
- فرهاد ممکن است تصحیف شده فَرات باشد و به یکی از شاهزادگان پادشاهی ماد در هفتصد پیش از میلاد اشاره دارد. شاید فرائورت که در شاهنامه فرودسیاوش نامیده شده و تراژدی او در جهان باستان مشهور بود، همو باشد.
متردافها
[ویرایش]
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ شمس
پانویس
[ویرایش]- ↑ گونههای مختلف این نام در کشورهای دیگری که تحت تأثیر تاریخی ایران بودهاند، مانند بنگلادش، عراق، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان و منطقه خودمختار سینکیانگِ چین نیز رایج است. نام فارسی فرهاد از پارسیمیانه: 𐭯𐭫𐭤𐭠𐭲 (Frahād) گرفته شده است. (در پارتی: 𐭐𐭓𐭇𐭕، Frahāt؛ در یونانی باستان: Φραάτης ،Phraatēs) این نام در نهایت از زبان پارسی باستان fra-hāta به معنای "شکوه، به دست آمده" میآید.