فرّه‌ایزدی

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: فرّه ایزده

آوایش

• /فَرّهٔ/اِیزَدی/

اسم مرکب

فرّه ایزدی (قدیم)‎

1. اصطلاح دینی مذهبی که ظاهرا بار اول در زمان طهمورث دیوبند در شاهنامه آورده شده و مختص موبدان است.

   چنان شاه پالوده گشت از بدی/ که تابید ازو فرّهٔ ایزدی «فردوسی»

مترادف‌ها

• فرّه کیان، فرّه موبدان، فر ایزدی

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ شاهنامه