ابو
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: اَبو
آوایش
[ویرایش]- /اَبو/
اسم
[ویرایش]
ابو
- اَب، پدر. ضح ← در عربی در حالت رفعی این کلمه را به صورت «ابو» و در حالت نصبی «ابا» و در حالت جری «ابی» گویند و غالباً در آغاز کنیه مردان درآید مانند «ابن» و گاه در آغاز بعضی اسمهای جنس.
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
منابع
[ویرایش]- فرهنگ لغت معین