ایمان

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌ لغت[ویرایش]

  • عربی

آوایش[ویرایش]

  • /اِیم/آن/

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

ایمان

  1. سوگند، سوگندها.

اسم مصدر[ویرایش]

  1. اعتقاد به وجود خداوند و حقیقت رسولان و دین، گرویدن، باور داشتن؛‌ مقابل کفر.
    ایمان ممکن است به دو بخش اِیم - آن قابل تجزیه باشد، و در زبان معیار باستان مضمونی مثل خاک توسر یا خاک توسری‌ها داشته است.
  2. جمع یمین؛ ایمن کردن، امان دادن.

Nuvola apps bookcase2.png صفت[ویرایش]

  1. اعتقاد.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  • فرهنگ بزرگ سخن