خور

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

فارسی[ویرایش]

(خُ)

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. از پارسی میانه (xwar) از ایرانی باستان () (مقایسه کنید: کردی سورانی خۆر ، کردی کرمانجی xor و xur، آسی хур (xur) و اوستایی 𐬵𐬎𐬎𐬀𐬭𐬆 (hvarə) ) از پیش-هندو-اروپایی sóh₂wl̥ (مقایسه کنید: سنسکریت स्वर् ‎(svàr), सूर्य ‎(sū́rya) ).

اسم خاص[ویرایش]

  1. خورشید، آفتاب.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

اسم[ویرایش]

  1. ریشة خوردن، خوراک.
  2. خوردنی.خور (جمع خور‌ها)
  1. خورشید، هور

ریشه‌شناسی ۲[ویرایش]

گرفته‌شده از زبان عربی.

آوایش[ویرایش]

  • [xuːɾ]

صفت فاعلی[ویرایش]

  1. در ترکیب به معنی خورنده آید: باده خور، میراث خور.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

ریشه‌شناسی ۱[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [xoɾ]

اسم[ویرایش]

خور (جمع خور‌ها)

  1. زمین پست، شاخه‌ای از دریا
برگردان‌ها[ویرایش]
  1. ----

پشتو[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [xor]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

مقایسه کنید با: خواهر (xwāhar/xāh~) در پارسی، گوہار (gohár) در بلوچی، خوشک (xošk) در کردی سورانی، xwişk و xweh در کردی کرمانجی، хо در آسی و𐬓𐬀𐬢𐬵𐬀𐬭 (xᵛaŋhar) در اوستایی. از ریشه پیش-هندو-ایرانی swasar- (مقایسه کنید با : स्वसृ (svásṛ) سنسکریت) از ریشه پیش-هندو-اروپایی swésōr (مقایسه کنید با քույր (kʿuyr) ارمنی، сестра́ (sestrá) روسی، chwaer ولزی، sœur فرانسوی و sister انگلیسی. )

اسم[ویرایش]

  1. خواهر