خور

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

فارسی[ویرایش]

(خُ)

اسم خاص[ویرایش]

  1. خورشید، آفتاب.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

اسم[ویرایش]

  1. ریشة خوردن، خوراک.
  2. خوردنی.خور (جمع خور‌ها)
  1. خورشید، هور

ریشه‌شناسی ۲[ویرایش]

گرفته‌شده از زبان عربی.

آوایش[ویرایش]

  • [xuːɾ]

صفت فاعلی[ویرایش]

  1. در ترکیب به معنی خورنده آید: باده خور، میراث خور.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

ریشه‌شناسی ۱[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [xoɾ]

اسم[ویرایش]

خور (جمع خور‌ها)

  1. زمین پست، شاخه‌ای از دریا
برگردان‌ها[ویرایش]
  1. ----

پشتو[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [xor]

اسم[ویرایش]

  1. خواهر

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
inlet