آفتاب‌گاه

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /آفتاب/گاه/

اسم مرکب

آفتاب‌گاه

1. (قدیم): محلی از خانه که بیشترِ روز، نور خورشید به آنجا می‌تابد.‌آفتاب رو. مقابل سایبان.

مترادف‌ها

• آفتاب، آفتاب دادن، آفتاب پریدن، آفتاب گرفتن، آفتاب خوردن، آفتاب چریدن، آفتاب سا، آفتاب شدن، آفتاب بالانس، آفتاب پرست، آفتاب چهره، آفتاب پهن، آفتاب تنک، آفتاب پرورده، آفتاب زده آفتاب زرد، آفتاب رو، آفتاب رخ

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن